អត្ថបទ ៖ ស៊ឹន អ៊ាន
ទូរស័ព្ទ ៖ ០១២ ៧៨២ ១៩៨
ឈ្មោះពិត ស៊ឹន អាន ឈ្មោះប្រើសព្វថ្ងៃ ស៊ឹន អ៊ាន ជាកូនទី ៦ ក្នុងចំណោមបងប្អូន ៨ នាក់ មានស្រី ៣ ប្រុស ៥ ជាកូនលោកឪពុក ស៊ឹន ឃុត ជាកសិករ និងម្ដាយ សំ ឡាយ ជាមេផ្ទះ ទីលំនៅមុនឆ្នាំ ១៩៧៥ គឺខាងជើងសាលាដែក ខាងត្បូងវត្ត ឧត្តរាវត្តី គីឡូម៉ែត្រលេខ ៥ ភ្នំពេញ។
តាមការនិយាយប្រាប់របស់ឪពុកម្ដាយថា ខ្លួនខ្ញុំនេះបានចាប់ផ្ទៃម្ដាយនៅឯ ត្បូងឃ្មុំ ខេត្ត កំពង់ចាម ដល់ពេលគម្រប់ខែ ម្ដាយខ្ញុំថា បានឆ្លងទន្លេខ្ញុំនេះនៅ ឃុំអង្កាញ់ ស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ ឯណោះវិញ (ឆ្នាំជូត)។ គាត់ទាំងពីរបាននិយាយដំណាលថា កាលពីឆ្នាំ ១៩៤៤-៤៥ នៅខេត្តតាកែវមានកើតគ្រោះរាំងស្ងួត ធ្វើស្រែភ្លឺមិនបានសោះ គាត់ទាំងពីរបាននាំកូនចៅទាំងអស់ រួមទាំងបងប្អូនមីងមាខ្លះទៀតធ្វើចំណាកស្រុកទៅរស់នៅឯត្បូងឃ្មុំ ខេត្តកំពង់ចាម ដើម្បីធ្វើស្រែចម្ការចិញ្ចឹមកូន។ នៅបានជាងមួយឆ្នាំឮថា ស្រុកកំណើតមានភ្លៀងធ្លាក់ជោគជំវិញ គាត់ក៏ត្រឡប់មកស្រុកវិញ ដោយម្ដាយខ្ញុំមានគភ៌ខ្ញុំជិតគ្រប់ខែ។ ខ្ញុំបានចាប់កំណើតឆ្នាំ ១៩៤៧ ត្រូវនឹងឆ្នាំជូត មិនដឹងថ្ងៃណាទេ។ តែពេលនោះខ្មែរយើងមានបារាំងគ្រប់គ្រង ហើយក៏មានទ័ពខ្មែរឥស្សរៈ ចេះតែប្រយុទ្ធគ្នា នឹងគ្មានពេលណាលោះ អីចឹងរូបខ្ញុំនេះកើតមកជួបសង្គ្រាមតែម្ដង។
ឆ្នាំ ១៩៥២ ពេលខ្ញុំមានវ័យ ៦ ឆ្នាំ ម្ដាយឪពុកខ្ញុំបានមករស់នៅភ្នំពេញហើយបានយកកូនចៅទាំងអស់ ៧ នាក់ មកជាមួយ ទុកតែបងស្រីធំទី ២ នៅមើលផ្ទះសម្បែង ដីធ្លីនៅស្រុកកំណើត។ ការមករស់នៅភ្នំពេញ ឪពុកខ្ញុំធ្វើកម្មករក្រុមហ៊ុន សុរាគារខ្មែរ (SKD) ឯម្ដាយខ្ញុំលក់បន្លែនៅផ្សារគីឡូម៉ែត្រលេខ ៦។ ឆ្នាំ ១៩៥៦ ខ្ញុំអាយុ ១០ ឆ្នាំ ឪពុកម្ដាយខ្ញុំឲ្យចូលរៀននៅសាលាបឋមសិក្សា ឧត្តរាវត្តី ក្រោយមកប្ដូរជា សាលាបឋមសិក្សា ឫស្សីកែវវិញ។ ឆ្នាំ ១៩៦២-៦៣ ខ្ញុំបានប្រលងជាប់រៀននៅវិទ្យាល័យ សង្គមរាស្ត្រនិយម (ទួលគោក)។ ឆ្នាំ ១៩៦៦-៦៨ ខ្ញុំរៀននៅ មហាវិទ្យាល័យ ពាណិជ្ជសាស្ត្រ (ទល់មុខព្រះសក្យមុនីចេតិយ) មុខរ៉ារទេះភ្លើង លុះដល់ខែកក្កដា ឆ្នាំ ១៩៦៨ ខ្ញុំប្រលងចេញជាប់ ហើយបានចូលធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុន SONATEX (រហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧០)។ ឆ្នាំ ១៩៧១ ខ្ញុំប្រលងជាប់ធ្វើការនៅ អគ្គិសនីកម្ពុជា (EDC) រហូតដល់ថ្ងៃ ១៧ មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥។
សង្ខេបពីប្រវត្តិតស៊ូខ្លះៗ ពីអាយុ ១០ ឆ្នាំ ដល់បានរៀនចប់ចូលធ្វើការ ៖
ក្នុងនាមឪពុកជាកម្មករ ម្ដាយជាអ្នកលក់បន្លែ ហើយមានភារកិច្ចចិញ្ចឹមកូនប្រុស ៤ នាក់ ឲ្យរៀនសូត្រ តើគាត់ពិបាកយ៉ាងណា? ចាប់ពីអាយុ ១០ ឆ្នាំ ខ្ញុំ ប្អូនខ្ញុំពីរនាក់ និងមានបងប្រុស ១ នាក់ ចេះចែករំលែកការងារគ្នា ធ្វើការក្នុងផ្ទះ គឺបងប្រុសដាំស្ល ខ្ញុំលាងចាន ប្អូនបន្ទាប់ឲ្យបាយជ្រូក មាន់ ទា។ ដល់ខ្ញុំដាំស្ល បងប្រុសឲ្យបាយជ្រូក ប្អូនបន្ទាប់លាងចាន គឺផ្លាស់ប្ដូរវេនគ្នាជាប្រចាំ។ ដូច្នេះហើយទើបការងារក្នុងផ្ទះខ្ញុំ ម្ដាយឪពុកខ្ញុំមិនពិបាកទេ គឺពិបាកតែនៅធ្វើការនិងលក់ដូរតែប៉ុណ្ណោះ។ រូបខ្ញុំនេះ ទោះជាពេលចូលរៀនក្ដីក៏ខ្ញុំនៅតែឆ្លៀតលក់នំប៉័ងពេលព្រឹក។ គឺម៉ោង ៤ ទៅយកនំប៉័ងចំនួន ២០ នំ ចាប់ដើរលក់ពីម៉ោង 5:០០-6:៣០ គឺដើរដាក់តាមផ្ទះម៉ូយដែលគេធ្លាប់យករាល់ថ្ងៃ គឺ ១ ផ្ទះនំ ៣។ នំប៉័ងពីមុន គឺ ១.២០ រៀល ដល់ដាក់ស្ករសឲ្យគេផង គឺមួយ ២ រៀល តែបើគេយក ៣ ម្ដងលក់តែ ៥ រៀល វាចំណេញតិចតែលក់ឆាប់អស់ប្រញាប់បានចូលរៀនវិញផង។ ដល់អាយុ ១២ ឆ្នាំ ឡើងមកខ្ញុំ និងបងប្រុសខ្ញុំ អាចរែកទឹកអណ្ដូងលក់ ឬទឹកម៉ាស៊ីនលក់ទៀត ទឹកអណ្ដូង ១ អម្រែក (ធុងប្រេងកាតពីដើមចំណុះ ២០ លីត្រ) ១ រៀល បើទឹកម៉ាស៊ីនទិញគេ ១ អម្រែក ០.៥០ លក់វិញ ២ រៀល។ ក្រោយមកឪពុកខ្ញុំបានទិញរទេះទឹកមួយឲ្យអូសលក់ គឺធុងសាំងចំណុះ ២០០ លីត្រ លក់ ១ ធុង ១០ រៀល ទិញគេមួយធុង ៣ រៀល ដាក់ផ្ទាល់ដី បើឲ្យរែកឡើងលើផ្ទះគឺ ១៣ ទៅ ១៥ រៀល តាមផ្ទះខ្ពស់ទាប។ កាលដែលខ្ញុំចេះរែកទឹក អូសទឹក លក់នំប៉័ង ក៏បានជួយមួយចំណែកពីការចំណាយដូចជា ការទិញសៀវភៅរៀន សំលៀកបំពាក់រៀន។ ក្នុងការជួយសម្រាលបន្ទុកចំណាយពីឪពុកខ្ញុំ និងម្ដាយខ្ញុំ គឺមានបងស្រីខ្ញុំពីរនាក់ទៀតដែលខ្ញុំទៅនៅបម្រើការគេ តាមភោជនីយដ្ឋាន គឺលាងចាន បងស្រីនោះ គឺបងទី ៣ និងទី ៤ តែបងទី ៣ ត្រូវ ប៉ុល ពត សម្លាប់ហើយ នៅតែបងទី ៤ ដែលជាអ្នកមានគុណ មកលើពួកខ្ញុំ ដែលនៅក្នុងវ័យសិក្សានោះ។
រងចាំអានភាគបន្ត នៅសប្តាហ៌ក្រោយ !